Najpierw określ teren. W góry wybierz kijki trekkingowe, a do dynamicznych spacerów po płaskim podłożu – kije do nordic walking. Początkującemu najłatwiej będzie dopasować model teleskopowy z regulacją długości, najlepiej wykonany z aluminium.
Trekkingowe czy do nordic walking – co wybrać?
Podobny wygląd nie oznacza takiego samego zastosowania. Kijki trekkingowe mają przede wszystkim poprawiać stabilność i dawać podparcie na nierównym terenie. Kije nordic walking służą do rytmicznego marszu, podczas którego aktywnie odpychasz się kijkami i angażujesz także górną część ciała.
| Cecha | Kije trekkingowe | Kije do nordic walking |
|---|---|---|
| Przeznaczenie | Góry, szlaki, nierówne i strome podłoże | Park, chodnik, ścieżka leśna i płaski teren |
| Rękojeść | Stabilny, ergonomiczny uchwyt do mocnego podparcia | Lekki uchwyt przystosowany do płynnego wypuszczania kija |
| Pasek lub rękawiczka | Regulowany pasek nadgarstkowy | Specjalna rękawiczka połączona z rękojeścią |
| Końcówka | Metalowy grot, często z talerzykiem i gumową nakładką | Gumowa nakładka do twardych nawierzchni |
Używanie kijów nordic walking w górach może być ryzykowne, ponieważ ich konstrukcja nie zawsze jest przeznaczona do mocnego podpierania się na kamieniach, korzeniach i stromych zejściach. Z kolei kijki trekkingowe podczas technicznego nordic walking są niewygodne. Zwykły pasek nie zastępuje rękawiczki, która pozwala swobodnie otwierać dłoń i aktywnie odpychać się przy każdym kroku.
Jeśli planujesz głównie wędrówki górskie, wybierz model trekkingowy. Gdy chcesz maszerować szybko po równym terenie i pracować całym ciałem, potrzebujesz kijów do nordic walking.
Jakie parametry są ważne dla początkującego?
Na początku nie potrzebujesz rozbudowanej specyfikacji. Liczą się trzy rzeczy: możliwość regulacji, trwały materiał oraz blokada, która nie zmienia ustawienia podczas marszu.
Regulacja długości pozwala dopasować kij do wzrostu, nachylenia trasy i własnej techniki. Dlatego osoby początkujące powinny zwykle wybrać system teleskopowy. Możesz skrócić kijki na podejściu, wydłużyć je na zejściu i złożyć do transportu. Modele o stałej długości są lżejsze i prostsze, ale nie dają takiej elastyczności. Wyjątkiem mogą być seniorzy z problemami z równowagą, którym stałe ustawienie zapewnia większą przewidywalność.
Prosty przelicznik pozwala oszacować potrzebną długość. Pomnóż wzrost w centymetrach przez 0,66, a następnie sprawdź ustawienie w praktyce:
- Stań prosto na płaskim podłożu i chwyć kij za rękojeść.
- Ustaw długość według wzoru wzrost × 0,66. Dla osoby o wzroście 170 cm będzie to około 112 cm.
- Sprawdź, czy łokieć jest zgięty mniej więcej pod kątem 90 stopni.
- Przejdź kilka kroków i skoryguj ustawienie, jeśli barki są uniesione albo kij nie daje wygodnego podparcia.
W nordic walking długość również musi pozwalać na swobodną pracę rąk, ale ostateczne ustawienie zależy od techniki. Przy wątpliwościach pomoc instruktora może być bardziej wartościowa niż wybór przypadkowej długości z tabeli.
Drugą decyzją jest materiał. Aluminium dobrze znosi uderzenia, jest trwałe i zwykle kosztuje mniej. Dla początkującego turysty, który nie wie jeszcze, jak często będzie korzystać z kijków, to rozsądny wybór. Włókno węglowe pozwala zmniejszyć wagę, co docenisz podczas długich tras, ale przy silnym uderzeniu może pęknąć zamiast odkształcić się jak aluminium.
Materiał warto dobrać do sposobu używania kijków:
- Aluminium sprawdzi się na początek, przy częstym kontakcie z kamieniami i wtedy, gdy liczy się trwałość.
- Karbon będzie dobrym wyborem dla osób doświadczonych, które chcą ograniczyć wagę sprzętu podczas długich marszów.
- Połączenie materiałów może dać kompromis między wagą a odpornością, ale nie zastąpi poprawnego dopasowania długości.
- Najtańszy model nie zawsze jest oszczędnością, jeśli ma niewygodną rękojeść albo szybko zużywającą się blokadę.
Sprawdź także system blokowania. Wewnętrzna blokada rozporowa działa przez skręcanie segmentów, lecz z czasem może tracić skuteczność i bywa mniej wygodna w zimnie lub zabrudzeniu. Zewnętrzny system blokowania zaciska segment dźwignią. Zwykle łatwiej obsłużyć go w rękawiczkach, szybciej zmienić długość i ocenić, czy zacisk został prawidłowo zamknięty.
Na rynku występują też konstrukcje składane typu Z-fold. Po złożeniu zajmują bardzo mało miejsca, ale mają ograniczony zakres regulacji. Dla początkującego, który dopiero poznaje własne preferencje, teleskop pozostaje bardziej uniwersalny.
Co sprawdzić w sklepie?
Przed zakupem rozłóż kijki, ustaw je na swoim wzroście i sprawdź kilka elementów. Krótka lista pozwoli ocenić nie tylko parametry z opakowania, lecz także wygodę obsługi:
- Rękojeść nie powinna uciskać dłoni ani powodować ślizgania. Pianka i korek są zwykle przyjemne podczas długiego marszu.
- Pasek lub rękawiczka powinny dać się wyregulować i nie obcierać nadgarstka. W nordic walking sprawdź, czy rękawiczka pasuje do dłoni.
- Blokada powinna działać bez nadmiernej siły i być łatwa do obsłużenia w rękawiczkach.
- Waga ma znaczenie przy wielu godzinach marszu, ale nie powinna być ważniejsza niż trwałość i stabilność konstrukcji.
- Grot i końcówki powinny być dostępne jako części wymienne. Metalowy grot zużywa się najszybciej, a gumowe nakładki ograniczają ślizganie i hałas na twardym podłożu.
W kijkach trekkingowych przydatne są wymienne talerzyki, które ograniczają zapadanie się grotu w miękkim podłożu. Na asfalcie i kostce korzystaj z gumowych nakładek, a na naturalnym, nierównym podłożu używaj metalowego grotu zgodnie z przeznaczeniem.
Jakie kijki do chodzenia wybrać na początek?
Do gór i trudniejszych tras wybierz teleskopowe kijki trekkingowe z aluminium, regulowanym paskiem i zewnętrznym systemem blokowania. Do spacerów po parku lub chodniku kup kije do nordic walking z właściwą rękawiczką i gumowymi końcówkami. W obu przypadkach najpierw dopasuj długość, a dopiero potem porównuj wagę i dodatkowe funkcje.
Lepiej kupić solidne aluminiowe kijki z dostępnymi częściami zamiennymi niż najtańszy model karbonowy o niepewnej konstrukcji. Po każdym sezonie sprawdź blokady, paski i groty, a zużyte końcówki wymień zamiast wymieniać całą parę.
