Karbon wybierz wtedy, gdy chodzisz regularnie i zależy Ci na niskiej wadze oraz lepszym tłumieniu drgań. Aluminium będzie rozsądniejszym wyborem na początek, przy ograniczonym budżecie, częstym transporcie lub większym ryzyku uderzeń. O komforcie decyduje jednak nie tylko materiał, lecz także jakość wykonania, długość i konstrukcja rękojeści.
Aluminium czy karbon – czym różnią się podczas marszu?
Aluminium i włókno węglowe mają inne właściwości mechaniczne. Karbon pozwala uzyskać lżejszy kij, który lepiej ogranicza przenoszenie drgań na dłonie i przedramiona. Przy długich trasach może to zmniejszyć uczucie zmęczenia lub drętwienia dłoni, choć efekt zależy również od techniki marszu, rękojeści i paska.
Aluminium jest zwykle bardziej elastyczne i lepiej znosi przypadkowe uderzenia oraz przeciążenia. Dlatego może sprawdzić się przy ćwiczeniach obejmujących bieganie, skakanie albo poruszanie się po terenie, w którym łatwiej zahaczyć kij o przeszkodę. Nie oznacza to jednak, że każdy kij aluminiowy jest trwały. Tanie stopy i słabe ścianki rur mogą dawać ciężki, mało komfortowy produkt.
| Cecha | Aluminium | Karbon |
|---|---|---|
| Waga | Zwykle większa, szczególnie w tanich modelach | Zwykle mniejsza, co pomaga podczas długiego marszu |
| Tłumienie drgań | Słabsze, drgania mogą być bardziej wyczuwalne | Lepsze, co może ograniczyć zmęczenie dłoni i przedramion |
| Odporność na uderzenia | Dobra elastyczność i większa tolerancja na część przeciążeń | Wysoka sztywność, lecz mocne punktowe uderzenie może spowodować pęknięcie |
| Elastyczność | Większa, przydatna podczas biegania i skakania | Mniejsza, kij jest sztywniejszy i bardziej bezpośrednio przekazuje odbicie |
| Cena | Najczęściej niższa przy porównywalnej klasie sprzętu | Zwykle wyższa, szczególnie przy dużej zawartości włókna węglowego |
W oznaczeniach producentów dobre aluminium może występować jako stop 7075 albo HTS 6.0 i HTS 6.5. W przypadku karbonu spotkasz różną zawartość włókna węglowego, od mieszanek kompozytowych po modele określane jako 100% carbon. Większa zawartość włókna zwykle oznacza niższą wagę i wyższą cenę, ale sama etykieta „karbon” nie gwarantuje wysokiej jakości.
Markowe aluminium będzie lepszym zakupem niż najtańszy, anonimowy karbon. W słabym modelu problemem może być nie tylko materiał rurki, lecz także luźna rękojeść, nietrwały pasek lub wadliwy mechanizm regulacji.
Który materiał pasuje do Twojego stylu chodzenia?
Aluminium daje rozsądny kompromis między ceną a odpornością na codzienne uszkodzenia. Nie musisz od razu kupować drogich kijów karbonowych, jeśli dopiero uczysz się techniki albo nie wiesz jeszcze, jak często będziesz chodzić.
Aluminium będzie dobrym kierunkiem, gdy:
- Dopiero zaczynasz nordic walking i chcesz sprawdzić, czy ta forma aktywności Ci odpowiada.
- Szukasz sprzętu w niższej cenie, ale nadal zależy Ci na produkcie renomowanego producenta.
- Planujesz biegać lub wykonywać z kijami ćwiczenia wymagające większej elastyczności.
- Chodzisz po terenie, gdzie kije mogą częściej uderzać o korzenie, kamienie lub inne przeszkody.
Karbon ma więcej sensu, gdy najważniejsze są niska waga i komfort podczas powtarzalnych, dłuższych treningów:
- Maszerujesz regularnie, na przykład kilka razy w tygodniu, i spędzasz z kijami dużo czasu.
- Masz wrażliwe dłonie, nadgarstki lub stawy i chcesz ograniczyć odczuwanie drgań.
- Zależy Ci na lekkim sprzęcie podczas długich tras albo szybszego marszu.
- Masz już doświadczenie i potrafisz wykorzystać sztywniejszą konstrukcję kija.
Jeśli po marszu pojawia się ból nadgarstków, przyczyną nie musi być sam materiał. Sprawdź najpierw długość kijów, technikę, ustawienie paska i sposób trzymania rękojeści. Zbyt długie lub zbyt krótkie kije mogą pogarszać pracę rąk niezależnie od tego, czy wykonano je z aluminium, czy z karbonu. Przy utrzymujących się dolegliwościach dobrze skonsultować dobór sprzętu ze specjalistą.
Na co uważać podczas zakupu kijów?
Najczęstszy błąd polega na pomyleniu kijów do nordic walking z kijami trekkingowymi. Kije NW mają smukłą rękojeść i pasek lub rękawiczkę zaprojektowane do aktywnego odpychania się oraz wypuszczania kija za ciało. Kije trekkingowe mają masywniejszą rękojeść, która ułatwia podpieranie się podczas podejścia, zejścia i marszu w trudnym terenie. Nie zapewniają tej samej pracy dłoni co sprzęt do nordic walking.
Kije trekkingowe służą przede wszystkim do podparcia, a kije nordic walking do wykonywania określonej techniki marszu.
Nie warto też wybierać produktu bez wyraźnego oznaczenia producenta tylko dlatego, że jest tani. W najsłabszych modelach mechanizmy regulacji potrafią się luzować, hałasować przy każdym odbiciu albo samoczynnie zmieniać długość. Znaczenie mają również pasek, rękojeść i dostępność części wymiennych. W markowych kijach można spotkać dopracowane systemy rękawiczek, takie jak Trigger Shark firmy Leki, ale najważniejsze jest wygodne i stabilne dopasowanie do dłoni.
Przed zakupem sprawdź także, czy długość odpowiada Twojemu wzrostowi i stylowi marszu. To ważniejsze niż wybór między aluminium a karbonem. Kij wykonany z lepszego materiału nie poprawi komfortu, jeśli będzie źle dobrany. W razie wątpliwości warto przymierzyć konkretny model i ocenić, czy przy prawidłowej pozycji ręki łokieć pozostaje lekko ugięty.
Co wybrać – aluminium czy karbon?
Jeśli to Twój pierwszy kontakt z nordic walking, wybierz dobre, markowe kije aluminiowe. Otrzymasz trwały sprzęt w niższej cenie i sprawdzisz, czy odpowiada Ci regularny marsz. Przy częstych treningach, długich trasach, wrażliwych stawach lub potrzebie maksymalnego komfortu dopłata do karbonu może być uzasadniona.
Najprostsza reguła wygląda tak: aluminium wybierz dla oszczędności i większej tolerancji na uderzenia, karbon dla niższej wagi i lepszego tłumienia drgań. W obu przypadkach postaw na kije przeznaczone do nordic walking, właściwą długość i sprawdzoną jakość wykonania.
